sadhana

dyscyplina, regularne ćwiczenia duchowe na wybranej drodze

Ten, kto idzie drogą rozwoju duchowego to sadhaka.

Najczęściej, by odnaleźć swoją jogę, sadhaka poddaje się wybranemu guru, którego nauki wprowadza w życie. Może wybrać bliską obecność guru i zamieszkać przy nim w aśramie, albo też pobierać nauki nie zrywając związków z życiem społecznym i spotykać się z mistrzem tylko w kluczowych momentach życia.

Warunkiem podjęcia sadhany jest przestrzeganie co najmniej trzech reguł, dzięki którym obudzona przez praktykę energia skierowana zostaje ku najwyższemu celowi, jakim jest przebudzenie duchowe. Te reguły to: ahimsa — niekrzywdzenie, satja — trzymanie się prawdy i brahmaczarja — wstrzemięźliwość płciowa (co oznacza uporządkowane życie seksualne, a nie — jak obawiają się ludzie Zachodu — całkowitą abstynencję seksualną; chodzi tu bowiem o świadome kierowanie energią libido i nie popadanie w uzależnienie od seksu, a także o dotrzymanie wierności jednemu partnerowi).

Nicią przewodnią sadhany może być recytowanie mantry, obserwacja oddechu, asany, medytacja, oddanie się boskości wiodącej, iszta dewata (np. Krisznie, Jezusowi), bezpośredni kontakt z mistrzem oraz inne formy zdyscyplinowania umysłu.

Sadhaną Ramany Maharishiego było nieustanne pytanie — Kim jestem? — i systematyczne odrzucanie pojawiających się na ekranie umysłu różnorakich odpowiedzi.

Sadhaną współcześnie żyjącej Ma Amritanandamayi jest bhakti, miłość i współczucie.

Sadhaną chrześcijanina — podążanie drogą wskazaną przez Jezusa z Nazaretu, miłość bliźniego swego.

Słowo sadhaka tłumaczy się często jako „wierny”. Tylko w takim rozumieniu, w jakim pianista pozostaje wierny wewnętrznemu powołaniu i codziennie ćwiczy swe partytury pod okiem ukochanego mistrza.

Inne tłumaczenie to „uczeń” — w tym sensie sadhaka podobnie jak czeladnik terminuje u majstra.