padma

lotos

Występujący praktycznie we wszystkich religiach symbol duchowości Wschodu.

Symbol czystego ducha, nieskalanego przez materię.

Ucieleśnienie czystej jaźni wyłaniającej się z mętnych wód podświadomości.

Zamknięty kwiat lotosu o kształcie jajka wynurza się z pierwotnych wód, a rozkwitając rozchyla płatki ku górze i rozwija w świetle słońca wszystkie zawarte w nim możliwości.

Rozchylające się płatki wyrażają intymny, tajemniczy proces rozwijania się duszy.

Brahma rodzi się z kwiatu lotosu, który wyrasta z pępka Wisznu.

Boginię Lakszmi zawsze przedstawia się siedzącą w różowym kwiecie lotosu, a wspominając ją używa się często imienia Padma lub Kamala, co znaczy lotos.

Bogini Saraswati spoczywa niekiedy na białym lotosie (choć najczęściej płynie na łabędziu lub siedzi na pniu drzewa nad stawem, w którym odbija się jej postać). Biały lotos symbolizuje medytację, czystość umysłu i jasność ekspresji.

Rozwinięty kwiat lotosu, koloru białego lub różowego, stał się tronem Buddy, który niemal zawsze wyobrażony jest jako jogin siedzący w pozycji lotosu w kwiecie lotosu, podobnie większość bodhisattwów.

Słowo to występuje w najbardziej znanej mantrze buddyzmu: Om mani padme hum (O, najwyższy w kwiecie lotosu).

Kształt lotosu jest jednym z najczęściej powtarzanych elementów w architekturze: od zamkniętego pąka aż po kwiat w pełni rozwinięty o licznych płatkach.

Wielu mędrców i mistyków indyjskich lub tybetańskich, a także liczni władcy wprowadzali słowo padme do swego imienia; najbardziej znanym jest hinduski nauczyciel Padmasambhawa, który wprowadził do Tybetu nauki Buddy i został tam nazwany Guru Rinpocze.