wiewiórka palmowa (indyjska)

wiewiórka indyjska

Spotyka się ją wszędzie, w miejskich parkach i ogrodach, w opuszczonych świątyniach, we wioskach i zagajnikach. Jest wyjątkowo aktywna i wydaje się wciąż za czymś biegać. Biega za jedzeniem, jada głównie orzechy i nasiona, a także liście, pąki, kwiaty, owady i ich larwy. Ze względu na wyjątkową ruchliwość odgrywa w przyrodzie ważną rolę, rozsiewając nasiona niektórych roślin i uczestnicząc w zapylaniu niektórych drzew. W razie niebezpieczeństwa lub nawołując partnera wydaje z siebie głośne piski; żyje w grupach do dziesięciu osobników na jednym drzewie.

Wiewiórkę można łatwo udomowić: to jej żarłoczność, sprawia, że łatwo rezygnuje z wolności, by jeść z ręki. Daje się pieścić pod brzuchem i za uchem, ale zawsze trzeba jej pozostawić przestrzeń do biegania. Jak większość zwierzątek mieszkających blisko człowieka, chroni ją prawo ahimsy. Podobnie jak węże, małpy, szczury, pawie, krowy, słonie, jest otoczona nimbem świętości, który w Indiach jest najlepszą ochroną przed byciem zabitym. Etyka ahimsy nie zabijaj dotyczy wszystkich istot żyjących, nie tylko człowieka.

Opowieść mitologiczna wyjaśnia, skąd wzięły się trzy jasne prążki na grzbiecie wiewiórki. Otóż podczas budowy mostu Ram Setu, łączącego Indie ze Sri Lanką, wiewiórka przenosiła na swym grzbiecie tyle ziarenek piasku, ile mogła unieść. Biegała tam i z powrotem, nieustannie powtarzając imię architekta. Bóg Rama był rozbawiony i wzruszony tą pomocą: gdy budowniczowie sypiąc góry piasku nawet nie wspomnieli jego imienia, mała wiewiórka nieustannie recytowała świętą mantrę. W dowód wdzięczności pogłaskał ją po grzbiecie i tak pojawiły się na futerku trzy prążki, ślady palców błogosławionego Ramy.

W miniaturze mogolskiej do malowania najdrobniejszych szczegółów używa się jednego włoska z ogonka wiewiórki palmowej.