wielbłądy dwugarbne, baktriany

Nazwa tych wielbłądów pochodzi od Baktrii, królestwa leżącego niegdyś między górami Hindukusz a rzeką Amu-darią (dawniej Oxus). Starożytni historycy pisali, że Baktria była bogata, żyzna i dobrze nawodniona. Dziś kraina ta leży w północnym Afganistanie. Baktriany zostały udomowione już około 2500 p.n.e. i odegrały doniosłą rolę na szlakach jedwabnych: przeniosły miliony ton jedwabiu z Chin aż do Kaszmiru, pokonując wysokie przełęcze himalajskie. Jedna z odnóg szlaku jedwabnego prowadziła z Tybetu przez królestwo Guge, Dolinę Nubry aż do królestwa Ladakhu, a następnie do Doliny Kaszmiru.

Były hodowane dla mleka, jako siła pociągowa i jako wierzchowce. Są niezwykle silne, wytrzymałe i przystosowane do życia na piaszczystym terenie. Mają grubą skórę na kolanach i szerokie kopyta; ich nozdrza mogą się otwierać i zamykać, chroniąc przed wdychaniem piasku. Grube futro pozwala zachować stałą temperaturę ciała podczas zimnych pustynnych nocy, za dnia izolując przed upałem. Mają znakomitą gospodarkę wodną - jednorazowo mogą wypić do 120 litrów wody, by przez następnych kilka dni nie pić wcale. Są roślinożerne, ich pożywienie składa się z traw, liści i zbóż.

Liczące około 300 sztuk stado baktrianów z Doliny Nubry w Ladakhu jest pod ścisłą międzynarodową ochroną.